به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی مجمع ناشران انقلاب اسلامی، منانشر، جلیل سامان کارگردان سینما و تلویزیون در گفت‌وگو با خبرگزاری فارس، از انتشار رمان «وقت بودن» توسط انتشارات کتابستان معرفت خبر داد و گفت: ماجرای نگارش این رمان باز می‌گردد به زمانی که در سیستان و بلوچستان یک کار سینمایی را دستیاری می‌کردم و با سنت «زن طلاق» آشنا شدم. این سنت را بومی‌ها هم دوست نداشتند. بر مبنای این سنت اگر کسی قسم «زن طلاق» را که قسم سنگینی است، بر زبان بیاورد و نتواند آن کار را انجام بدهد، باید زنش را طلاق بدهد. البته این مسئله در میان اهل تسنن ریشۀ مذهبی هم دارد، اما این قسم در هنگام خشم، بیان می‌شود و به یک معضل اجتماعی تبدیل شده و بسیاری از خانواده‌ها با آن درگیر بودند.

کارگردان سریال «ارمغان تاریکی» می‌گوید: آشنایی با این معضل، انگیزۀ ساخت یک فیلم سینمایی با نام «وقت بودن» را در من به وجود آورد. فیلم «وقت بودن» در جشن خانۀ سینما جایزۀ بهترین فیلم‌نامه و در جشنوارۀ فجر همان سال سه جایزه را به خود اختصاص داد؛ با وجود این، هنوز هم امکان اکران عمومی را پیدا نکرده است. این محدودیت سبب شد که در سال‌ ۸۷ یا ۸۸ دست به نگارش رمانی بر اساس فیلمنامه «وقت بودن» بزنم. نوشتن این رمان با توجه به ذهنیتی که دربارۀ فیلم‌نامۀ آن داشتم، سه ماه زمان برد.

کارگردان سریال «پروانه» دربارۀ انتشار رمان «وقت بودن» ‌افزود: من از طریق یک دوست با انتشارات کتابستان معرفت آشنا شدم و اثر را به آن‌ها ارائه کردم. پس از مدتی، آنان برای چاپ این رمان اظهار تمایل کردند. من چندان پیگیر انتشار آثارم نیستم؛ ولی به لطف پیگیری دوستان، انتشار این اثر میسر گردید.

سامان به پیشینۀ خود در نوشتن اشاره کرد و گفت: این اولین رمان منتشر شدۀ من است؛ اما رمان منتشر نشدۀ دیگری نیز دارم. مجموعۀ سه نمایشنامۀ من نیز پیش از این چاپ شده‌اند. در واقع، وقت من بیش از تصویر، با نوشتن سپری می‌شود، از این روی آثار نوشتاری من بیش از آثار تصویری است؛ زیرا تولید یک کار تصویری، کاری گروهی و بسیار دشوارتر از نوشتن است. هرچند نوشتن از نظر اقتصادی به‌صرفه نیست؛ ولی برای من انگیزۀ دلی دارد. وقتی هم کاری برای دل باشد، لذت‌بخش است و هنگامی که انگیزۀ اجتماعی در کنار آن قرار می‌گیرد، این لذت بیشتر هم می‌شود.

این کارگردان سینما و تلویزیون با اشاره به محتوای رمان «وقت بودن» گفت: هنگامی که فیلمی با محوریت «زن طلاق» را می‌ساختم، با یکی از روحانیون اهل تسنن منطقه هم صحبت کردم و از ایشان پرسیدم: «شما مشکلی با ساخت این فیلم ندارید؟» ایشان بسیار استقبال کرد و گفت: «ما مخالف این رسم غلط هستیم، چون مردم در هنگام بروز خشم، با این قسم در واقع خانواده‌های خود را نابود می‌کنند.» سعی کردم چندان به وجۀ دینی مسئله نپردازم، هر چند در رمان دستم بازتر بود و با ممیزی کمتری آن را نوشتم. این رمان با نگاهی کاملاً تصویری در حدود ۲۰۰ صفحه نوشته و توسط انتشارات کتابستان معرفت منتشر شده است.