به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی مجمع ناشران انقلاب اسلامی، منانشر، به گزارش خبرگزاری فارس،‌ به مناسبت سالروز آزاد سازی خرمشهر اولین نشست تخصصی ادبیات پایداری، با حضور مرتضی سرهنگی، مدیر دفتر ادبیات پایداری حوزه هنری، دکتر سیف، زمردی، میرشمس الدین فلاح هاشمی و جمعی از دانشجویان کارشناسی ارشد ادبیات پایداری در سالن مدرس رضوی دانشگاه تهران برگزار شد.

در این جلسه مرتضی سرهنگی، مدیر دفتر ادبیات پایداری حوزه هنری ضمن بیان اینکه شروع هر جنگ دو مسئله لازم دارد، اظهار داشت: این دو مسئله اعم از «اراده» و «بهانه» هستند، ایران ٧ برابر عراق برتری طبیعی داشته است. اما بهانه عراق قرارداد الجزایر بود. اراده هم اراده جهانی بود تا این جنگ اتفاق بیفتد.

این محقق با بیان اینکه ادبیات جنگ متولد می‌شود ساخته نمی‌شود خاطر نشان کرد: ما دو دستور زبان برای جنگ داریم: دستور زبان تبلیغی: که پر از شور و هیجان است. رجز خوانی‌ها در آن وجود دارد(که در شیعه هم سنت است)، اغراق و مبالغه دارد و دستور زبان تعقلی: که مربوط به عصر بعد از جنگ است. سرهنگی متکر شد: ارزش و قیمت جنگ مشخص نیست. چون دستور زبان تبلیغی به تعقلی تبدیل نشده است. اما ما با سه گونه ادبی دفاع مقدس که با آنها مواجهیم: خاطرات رزمندگان، خاطران اسیران ایرانی، خاطرات اسیران عراقی.

به گفته مدیر دفتر ادبیات پایداری حوزه هنری، عراقی‌ها ٦٥ عنوان کتاب در ایران نوشتند که ٣٠ خاطره از آنها استخراج شده اینها حاوی پاره هایی از آنچه اتفاق افتاده و غنیمتی فرهنگی است. این در حالیست که اسرای ایرانی حق داشتن قلم و کاغذ نداشتند، ولی با هوش و ذکاوت یادداشت‌های خود را نوشتند، مثال این بخش از سخنانم کتاب «پایی که جا ماند» است.

وی با بیان اینکه یکی از چهره های درخشانی که ما در جنگ نشان دادیم رفتار حسنه با اسرای عراقی بود گفت: گونه دیگر نامه ها هستند که حدود ده میلیون نامه مشاهده شد؛ آیات و احادیث، نقاشی ها و امید دادن از ویژگیهای این نامه هاست.

سرهنگی اما یکی از جنایات جنگی را جنگ روانی دانست و خاطر نشان کرد: جنگ روانی را با این نامه ها براه انداختند. نامه ها را مخدوش می‌کردند، جعل می‌کردند و… اما باید توجه داشته باشیم که نامه های اسرا از منابع مهم برای کار کردن هستند.

این محقق و پژوهشگر نویسندگان جنگ در روسیه را دارای اتحادیه دانست و افزود: ادبیات کودک، ادبیات زنان و زیرگونه های هر کدام را در آنجا بحث کردند. آنها معتقدند روسیه بدون ادبیات جنگ خود فقط یک خاک پهناور است. ادبیات آلمانها در مقابل ادبیات روسیه است؛ ضد جنگ است. ادبیات دفاعی در ذات خود نمی تواند ادبیات ضد جنگ داشته باشد به مین خاطر در ایران امکان داشتن ادبیات ضد جنگ نیست.

وی همچنین ادبیات ضد جنگ را ادبیات ویرانه ها نامید و توضیح داد: نویسندگان آلمانی با کتاب‌هایشان سیاست جهانگشایی هیتلر را به چالش کشیدند؛ ادبیات جنگ در تمام دنیا ادبیات امید است.

وسرهنگی در پایان یادآور شد: دنیا ادبیات جنگ را جوان نگه می دارد تا رشادت ها از یاد برده نشوند. مهمترین چالش این حوزه موضوع یابی است که باید روی آنها کار شود.