بهاییت جریانی است که در دوره قاجاریه در ایران شکل گرفت و در آموزه‌های شیخیه، باطنیه و صوفیه ریشه دارد. سران بهایی با تظاهر به اسلام و تمسک به آیات و روایات توانستند برخی را بفریبند و هوادار خود کنند. یکی از دلایل رشد بهاییت میان مردم توزیع شود، درنتیجه اهل علم نمی‌توانستند آن‌ها را نقد کنند؛ اما امروزه این مشکل برطرف شده و می‌توان بهاییت را با مراجعه به کتاب‌های بزرگان بهایی نقد و بررسی کرد. کاری که تلاش کرده‌ایم در این کتاب انجام دهیم. اگر به آثاری که در نقد و رد بهاییت نگاشته شده مراجعه شود، درمی‌یابیم که هرکدام جنبه‌ای از بهاییت را برجسته کرده و به آن پرداخته‌اند. اثر پیش رو سعی دارد ضمن پرداختن به‌تمامی ابعاد بهاییت و نیز نقد عالمانه طرحی نسبتاً جامع پیش‌روی خوانندگان قرار دهد. کتاب حاضر در رد فرقه بهاییت و نقد و بررسی عقاید پیروان این فرقه تدوین گردیده است. نگارندگان در این نوشتار می‌کوشند ابتدا به معرفی رهبران بابیت و بهاییت پرداخته، روش و منش آن‌ها را مورد تحلیل و بررسی قرار دهد، سپس به شرح اقدام‌ها و فعالیت‌های این فرقه ضاله و تشکیلاتی که در راستای هدف‌های شوم خود بنا کرده‌اند، پرداخته است. عقاید و باورهای بهاییت پیرامون برخی از اصول عقیدتی همچون توحید، خاتمیت، مهدویت و قیامت را نیز به بحث گذاشته است. در بخشی از کتاب نیز تعالیم اجتماعی این جریان که اساس فکری طرفداران آن را تشکیل می‌دهد به همراه احکام آنان به‌نقد کشیده شده است.