در این اثر مؤلف با استفاده از غالب تمثیل و تشبیه برای انتقال پیام و مفاهیم عمیق استفاده کرده است. نویسنده از اغلب تشبیهات و تمثیلاتی که در کلام خود معصومین در خصوص امام زمان علیه‌السلام آمده است، به‌خوبی بهره برده مانند تشبیه امام زمان در زمان غیبت به خورشید پشت ابر و نتایجی که این تشبیه در پی ¬دارد را به‌خوبی بیان داشته یا وجوه شباهتی که ائمه برای امام زمان علیه‌السلام با داستان انبیا ذکر شده است؛ مانند شباهت¬هایی که مابین امام زمان با حضرت آدم، حضرت خضر، حضرت یوسف، خضرت نوح و… بیان شده. ضمن آنکه با تمثیلات و تشبیهات بدیع دیگری نیز مفاهیم عمیق مهدوی را به‌خوبی برای مخاطب خود بیان داشته، به‌عنوان نمونه: فرض کنید اعضای خانواده به مهمانی می¬خواهند بروند، پدر زودتر از همه لباس و کفش را می¬پوشد و آماده می¬شود و ماشین را روشن می¬کند و سر کوچه منتظر آمدن بچه¬ها می¬شود، اما در خانه یکی از بچه¬ها دنبال کفشش می¬گردد، دیگری دنبال جوراب است. در اینجا پدر آماده است و منتظر آمدن بچه¬هایی است که هنوز آماده نشده¬اند. امام زمان علیه‌السلام هم منتظر ماست، نه این‌که ما منتظر او باشیم، چون انسان آماده است که همیشه منتظر انسان غیر آماده است. ما غائب و او منتظر ماست.